Aşk ve Mantık… (*****)

İnsan yaşamında akıl kadar duygular da önemli ve yönlendiricidir. Hatta akla bırakılmayacak kadar öncelik verdiğimiz duygusal kararlarımız da vardır.  Önemli olan aklımızla kalbimizin uyumunu sağlayabilmektir.  En baskın duygularımızdan biri “korku” diğeri ise “sevgi” dir. Kendimizi kaygılı, kuruntulu, şüpheci, dışlanmış hissettiğimizde; suçluluk duyup vicdan azabı çektiğimizde mutsuz oluruz.  Bu duyguların içinde sevgi yoktur; korktuğumuz şeyleri yaptığımız için veya yapmak zorunda bırakıldığımız için mutsuzuzdur ve kendimizi iyi hissetmeyiz.  İyilik, güzellik, dostluk, kabul görmüşlük, aşk ve sadakat adına kendimizi güvende hissettiğimizde de mutlu oluruz.  Bu duyguların içinde sadece sevgi vardır; korku bavulunu alıp çoktan çıkmıştır yola.  Sevginin de, korkunun da yürekte hissedildiğine, orada yaşadığına inanırız. Ve aynı anda ikisi bir arada yaşayamaz; biri diğerini yok eder. Tam da bu yüzden, Allah’tan korktuklarını söyleyenlerin onu sevdikleri inandırıcı gelmez bana.  Sevmenin de, aşık olmanın da en güzel yanı, sadece sizin hissedebileceğiniz bir duygu olmasıdır.  Alınmaz, satılmaz ve hiç kimse bu duyguyu yaşamanıza mani olamaz.  Ama daha da önemlisi, iki yüreğin aynı sevgiyle çarpmasıdır ki, farklı tanımları olsa da, bunun adı aşktır. Ve aşk, insanların yaşam ve enerji kaynağıdır.  O zaman sevgiye ve aşka yüz çevirmek niye?

Yediden yetmişe herkesin bir aşk hikayesi vardır.  İster yüreğinde düğümlenip kalsın, ister yaşasın; mutlaka vardır. “Hiç aşık oldunuz mu?” diye bir anket yapılsa %99 “evet” yanıtı alınacak bir sorudur bu.  Aynı kişilere “şu anda aşık mısınız?” veya “aşkı yaşıyormusunuz?” diye sorulsa kaç kişi “evet” der bilemiyorum.  Sahi, içimizde fırtınalar koparan arzu ve istekler dışarı çıkmasın diye kim duvar örüyor içimize?  Bu geçit vermez tuğlaları üst-üste dizen beynimiz mi?  Delicesine yaşamak istediğimiz arzu ve isteklere gem vurduran bilinçaltımıza kazınan yasaklar ya da deneyimlerimiz mi?  Yasaklara boyun eğerek, ruhumuzda yaralar açan deneyimlerimizin tekrarlanacağından korkarak görünmez hapishanelerde yaşamayı kendimiz seçmiyormuyuz?  Aşkı yaşamaktan neden bu kadar korkuyoruz?

Aileler çocuklarını genelde zaman ayarlı planlarına göre şartlandırarak büyütürler. Çevre koşullarına, eğitime, meslek seçimine vb. göre farklılıklar gösterse de, insanların bilinçaltlarına nesilden-nesile sür-git devam eden zaman ayarlı yaşam şablonu kazınmıştır.  Kaba çizgileri ile,  ”okul bitecek, askere gidilecek, el ekmek tutacak (para kazanılacak) evlenilecek, çoluğa – çocuğa karışılacak.. vb.  Sözde yaşam standardını yükseltmek adına, “evim, arabam, yazdığım, teknem olacak gibi sahip olunmak istenen şeyler de planın içinde olabilir.  Ama dikkat edilirse, bu planın hiçbir aşamasında “….’ den önce, “….’ den sonra aşık olacağım” diye bir madde yok.  Yoktur; çünkü aşık olmak planlanmaz;  aşık olunur.  Bu nedenle de, aşkın ne zaman, nerede, hangi yaşta, hayatın hangi evresinde yaşanacağı önceden bilinemez.  Nitekim şöyle bir ardımıza bakarsak, bizi daha bir insan yapan, tadı damağımızda kalmış, yaşadığımızı hissettiren aşkların, plansız aşklar olduğunu görürüz.  Doyasıya, ölesiye, geberesiye yaşadığımız aşklardan söz ediyorum.  Hani şu aşkın tadı da, acı ve ıstırabı da bilinmediği için doğru/yanlış çıkarımı yapan mantığa kulağımızı tıkadığımız aşklardan.  Hesapsız-kitapsız, önünü-sonunu düşünmeden cahil cesaretiyle yaşanan aşklardan.  Hani hayatta sevmekten daha önemli hiçbir işimizin olmadığını sandığımız, uğruna nice köprüleri yaktığımız, bir kaş çatılmasıyla ölüp, bir sıcacık gülümsemeyle hayata döndüğümüz sevdalarımızdan. Heyecandan yüreğimizin ağzımıza geldiği, “seni seviyorum” diyerek yüreğimizdeki yükü boşalttığımız, güldüğümüz, ağladığımız, utandığımız kalp çırpıntılarımızdan..  Belki hayatımızda en aptal duruma düştüğümüz, en saçmaladığımız ama en dürüst ve en kendimiz olduğumuz, en güçlü – en zayıf hallerimizi yaşadığımız sevmelerimizden.

İşte hissettiğimiz yoğun duygularla romanlar, şiirler yazarak ebedileştirdiğimiz, tuvallerde can verip notalarla ölümsüzleştirdiğimiz bu aşklar zamanla

Bitiyor.  “Nasıl ve neden bitiyor?” ayrı bir yazı konusu; sonuçta bitebiliyor.  Geriye aşkı acısıyla, tatlısıyla deneyimlemiş insanlar kalıyor.  Bu insanlar, yeni

Med-cezirleri yine ve yeniden yaşamaktan korkuyorlar.  Çünkü, bilgi ve deneyim her konuda insanlara özgüven verip yüreklendirirken, iş aşka gelince fren

Etkisi yapıyor.  İlk aşkları yaşarken acısını, ıstırabını, kıskançlığını, mutluluğunu, terk etmeleri, terk edilmeleri, rekabeti ve ihanetleri de dibine kadar yaşayarak öğreniyoruz.  En önemlisi aşk acısı denilen şeyin kaybetme korkusundan kaynaklandığının farkına varıyoruz. Tam yaralarımız kabuk bağladı derken, hiç olmadık yerlerde çıkıveriyor anılar karşımıza.  Kimi fotoğraf en mutlu olduğumuz anı hatırlatıyor, kimi şiir dört mevsimi yaşatıyor bir günde.  Bir müzik parçası bu yaraları kanatmaya yetiyor.  İşte yüreğimiz birisine aktığında veya aşk kapımızı çaldığında geçmişte yaşadığımız ihanetleri, terk edilişleri, yanlış seçimleri getirip önümüze koyuveriyor aklımız.  “Yine bunları mı yaşamak istiyorsun?” diyor.  Mantık kapıda nöbet tutuyor zaten; elinde aşk reçetesi hazır!  “bir ölçek ihtiyaç, bir ölçek görev, iki ölçek geleceğin garantiye alınması, alabildiği kadar aşk”; “daha iyisi Şam’da kayısı” diyor.

Aynı acıları yaşamamak adına, aynı hazları yaşamaktan da vazgeçiyoruz.  W.Shakespeare yaklaşık 4 asır önce “insanların çoğu kaybetmekten korktuğu için, sevmekten korkuyor” saptamasını yapmış.  Görünen o ki 400 yıllık geçen sürede, insanların sevme ve aşık olma korkularında bir değişiklik olmamıştır.   Kimselere güvenmiyoruz. Tesadüflerin karşımıza çıkardığı insanlara kuşkuyla bakıyoruz.  Uzatılan her eli, “ne çıkarı var acaba?” korkusuyla avuçlarımızın arasına alamıyoruz.  Uzak duruyoruz yeni başlamalardan.  Üstelik çoğumuz hayatı da, aşkı da kendi doğrularımıza göre yaşamaktan çekiniyoruz.  Yaşamaya açık değiliz. Önünü-sonunu hesaplamadan maceraya atılamıyoruz.  Yaşamımızın her alanında “el-alem ne der?” baskısı var. Yaşam tarzımızı el-alemin onaylayacağı şekilde yaşıyoruz veya yaşıyor(muş) gibi gösteriyoruz; kendimiz olamıyoruz.  Hayatımız planlı, dışına çıkarsak dünyanın dengesi bozulacak sanıyoruz.  En güzel günler “henüz yaşanmamış olanlardır” deyip, gelecekte yaşayacağımızı sandığımız günlerin hayali ile avutuyoruz kendimizi.  Üstelik yıllar sonra, ne kadar uzun bir hayat yaşadığımız söylendiğinde, içinde kenedimiz için yaşadığımız günlerin ne kadar az olduğunun farkına varıp, acısıyla kıvranacağımızı bile-bile.  

Aklını susturamayıp, mantığın reçetesini uygulayanlar, bedenleri ile aşkı yaşasalar da, büyük ihtimalle ruhlarıyla gerçek aşkı yaşayamayacaklardır.

 

Yüksel Erdoğru / 30 Mayıs 2009

  1. Aynur
    05 Haziran 2009, 12:22

    Aşkın sıırrı bilinmez, arkasından gidilmezBu yoldan giden yolcu, bir daha geri dönmez,,,desede şarkılar, bence mantık aşktan önce gelmeli,,,,,,,,,,,,,,,,,,

  2. ATA Fe
    06 Haziran 2009, 17:12

    Teşekkürler Aynur hanım…Yani… “….’ den önce, “….’ den sonra aşık olacağım” diyenlerdensiniz…Daha önceki yazılarımda da vardır..AŞK / MANTIK…Aşkta mantık yoktur, çünkü ikiside birbirine terstir. Nedeni ise; mantığın olduğu yerde çılgınlık olmaz, oysa aşk başlı başına çılgınlıktır. Yapmam diyeceğim şeyi yapmak, gitmem diyeceğin yerlere gitmek hatta asla sevmem diyeceğin insanları sevmek aşkı anlatır.Olduğun yerde yalnız olduğunu düşünmüyorsan, uzakta olsa bile elini omzunda hissediyorsan, gittiğin yerlerde birilerini ona benzetip duruyorsan şimdi o da burada olsaydı diyorsan, nerde olursan ol, kimle olursan ol aklına tek bir kişi geliyorsa: ben aşık mıyım diye sormanın gereği yoktur. Bunu sormak için zaman çoktan geçmiştir. Aşk kapıyı çalmaktan öte, gelip başköşeye kurulmuş çoktan.Yanlışları da vardır aşkın, bir de doğruları, kolay olmayacak ve dünyadaki her şeyden değerli kalbini, başka birine emanet etmenin bedelini ödeyeceksin arada. Sızlanmayacaksın ama arkasında duracaksın. Aşk yürek ister nitekim yoksa asla sevmeyeceksin…:)Saygılar…. Ata…

  3. sevgi
    09 Haziran 2009, 22:30

    Aşkta mantık aramak yerine önemli olan aşkın ömrüdür…Yaptığın çılgınlıklara sende şaşacaksın. güleceksin sevdiğini bir saniye olsun görebilmek için yaptığınşeylere…gülerken ürpereceksin, özleyeceksin o saf duygularını ve keşke diyeceksin…ama her aşk bir risktir \’ya hep ya hiç\’diyebileceksin…SAYGILAR…

  4. tugrul
    21 Haziran 2009, 01:21

    GERÇEKDEN DEN AŞK VARMI HELE HELE DELİLER GİBİ AŞIĞIM DEYİPDE BİR BİRLERİ İLE EVLENİP KISA BİR SÜRE SONRA A SENİN KAŞINDA KARA VARMIŞ AA GÖZÜNDE KÖRMÜŞ NEDEN ACABA BENCE BİZ İNSANLAR KENDİMİZE DÜRÜST DEĞİLİZ POLYANACILIĞI ÇOK BENİMSEMİŞ ÇOKDA ÖZÜMSEMİŞİZ AŞK AŞK ÇARŞIDA PAZARDA GÖRÜPDE BEYENİP BİR SÜRE KULANDIKDAN SONRA HEVESİMİZ GEÇİNCEDE SAĞA SOLA ATIKLARIMIZDAN DEĞİL ASLINDA GERÇEK AŞK GERÇEK DUYGULARİŞDE BURADA KENDİMİZE DÜRÜSTT OLMADIĞIMIZIN TA GERÇEĞİ ÇIKIYOR KARŞIMIZA BUDA İLŞKİLERİMİZİ ÇIKARLARIMIZI MENFAATLERİMİZİ ÖNDE TUTARAK YAPIYORUZ VEDE SONRASINDA HAYALER YIKILINCADA KAŞDAKİ KARA GÖZÜN KÖRLÜĞÜ GÖZE BATIYOR DEĞERLİ ARKADAŞALRIM HEPİNİZE BİR SORU GERÇEKDEN SEVDİĞİMİZ BİRİSİ İÇİN NE DERİZ VEDE NE YAPABİLİRİZ GEREKİRSE CANIMIZI ORTAYA KOYARIZ DEĞİLMİ HİÇ GÖZÜMÜZÜ KIRPMADAN .AMA İŞDE GEREÇK OLMAYAN HER ŞEYİN İLAKİ BİR MÜDETİ VARDIR VEDEBİTMEYE MAHKUMDUR RİYAKAR OLMAYALI KİBİRDEN MENFATLERİ ÖNDE TUTMAKDAN ÖNDE TUTMAYALIM SAYGILARIOM İLE HEPİNİZ HOŞ KALIN SAĞLIK İLE KALINIZ MUTLU OLUNUZ

  5. tugrul
    03 Temmuz 2009, 02:05

    İNSANLARIN İNSANLAR HAKINDA ÖN YARGILI OLDUĞU BİR TOPLUMDA NE GERÇEK AŞK NEDE GERÇEK DUYGULAR YAŞANABİLİR ÖNCELİKLE İNSAN KENDİNE BAKMLI BEN KENDİME NE KADAR DOĞRUYUM DÜRÜSTÜM KENDİ KENDİMİ NE KADAR ALDATIYORUM DİYE BENİM ŞAHSIMI TANIMADAN BİLMEDEN BAZILARI GİBİ AYNI KEFEYE KONULMUŞ OLMADAN DOLAYI SİTEMKARIM BİRAZ ÖNCELİKLE BEN DİYECEĞİMDEN DOLAYI YÜCE ALLAHA SIĞINAYIM SONRA BNE 1982 YILIDA EVLİLK YAPIP VE BÜ SÜREÇ ZARFINDA ÖNÜNE ÇEŞİTLİ HANIM İMKANLAR ÇIKTIĞI HALDE HİÇ BİRİNLE İLGİLENMEMEİŞ VEDE NEFSİNE ALLAHIN İZNİYLE HAKİM OLABİLMİŞ BEYLERDEN BİRİYİM ÇOK ŞÜKÜR BUNUDA ÖVÜNEREK DİLE GETİRMEM EN DOĞAL HAKIMDIR HERHALDE BİZLER YOLDA SOKDA GÖRMÜŞ OLDUĞUMUZ HER BAYAN İLE BİRLİKDE OLABİLECEK KADAR ACİZ UCUZ BİR ŞAHSİYET HİÇ BİR ZAMAN OLMADIK ALLAHDA OLMAYI NASİP ETMESİN ONUN İÇİNDİRKİ İNSALRI İYECE TANIMDAN BİLMEDEN ÖN YARGI İLE MALUM KİŞİLER KATOGORİSİNE KOYAN BİR TOPLUMDADA GERÇEKLER HİÇ BİR ZAMAN GÜN YÜZÜNE ÇIKMAZ BEN İNSANLAR İLE SOHBET EDER İKEN KESİNLİKLE BU BAYAN BU BAY DİYE BİR AYRIM YAPMAM BENİM KENDİME GÖRE KISTASLARIM İNSAN İLK SOHBETE BAŞALDIĞINDAN VEDE İLER LEYEN SOHBETLERDEKİ YAZILARI BENİ İLGİLENDİRİR SAPMALR OLUYOR İSE SAYGI SEVİYE KALİTE DÜŞÜYOR İSE BAYAN OLSUN ABY OLSUN ENGELERİM VEDE NGELEDİKLERİMDE MEVCUTUR BANA GÖRE GERÇEK SAMİMİ KOMPLEKSİZ İNSAN PORTRESİDE BUDUR SAYGILARIM İLE

  6. yeşim
    18 Temmuz 2009, 01:01

    Aşkta mantık olamaz bence. Mantık devreye girdiğinde aşk yok olur erir gider adeta…Kapıları çalarken kimin umrundadır ki mantık… Önemli olan beklenen insanın kapıyı açabilmesi değil midir?

  1. No trackbacks yet.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: